Sol Solide Permacultuur

Permacultuur

Witgele bloem van de honingbes in maart
Permacultuur, Tuin

Honingbessen in mei

Laat ik je wat vertellen over de honingbes. Een van onze favoriete bessenstruiken in onze eetbare tuin. En een plant die altijd terug te vinden is in mijn ontwerpen. Reken maar dat we nu volop aan het oogsten zijn!

Witgele bloem van de honingbes in maart

De honingbes

De honingbes (Lonicera caerulea) is een struik met heerlijke blauwe langwerpige besjes die je al in mei kunt eten. Ze is een van de eerste bessenstruiken die bloeit, (in maart al!) met prachtige geelwitte bloemen. De bijen en hommels zijn zo vroeg in het jaar erg blij met deze nectar. Ze is ook een van de eerste struiken waarvan we bessen oogsten, in mei. In Frankrijk heet de struik ook wel ‘Baie de Mai’ wat mei-bes betekent. We doen de grappige besjes graag in onze yoghurt, maar je kunt er ook heerlijke jam, wijn of ijs van maken.

Deze planten worden ongeveer 1,5 à 2 meter hoog en breed, en staan vooral in de zon. Planten in de zon hebben namelijk de zoetste bessen. In onze tuin doen ze het echter beter in de schaduw. In Frankrijk is de zon fel en het is hier warmer dan in Noordelijkere klimaten zoals Rusland en Canada, waar ze oorspronkelijk vandaan komen. Honingbessen zijn dan ook erg winterhard. Een tiental graden onder nul kunnen ze makkelijk hebben. 

Nuttige bessenstruik voor gildes

Dat de honingbes het bij ons ook in de schaduw goed doet, biedt veel mogelijkheden voor schaduwrijke tuinen, en ook voor het maken van gildes rond fruitbomen. Een gilde bestaat uit een groep planten en/of dieren die elkaar ondersteunen. Meestal is er één plant of dier prioritair, zoals een appelboom. De andere leden van de groep, zoals kruiden en bloemen, helpen de appelboom en elkaar om beter te groeien.

In onze tuin staan de honingbesstruiken onder een pruimenboom. Elk jaar geven ze meer bessen. Het kan tot 3 jaar duren voordat je een goede oogst krijgt.

Let er wel op dat je een goed ras neemt die lekkere bessen maakt. En plant meerdere struiken die gelijktijdig bloeien, om kruisbestuiving te bevorderen. Zo krijg je een grotere opbrengst.

Zoete bessen

Als de prachtige bessen aan je struik hangen, pluk ze dan niet te vroeg. De bessen moeten zowel van de buiten- als binnenkant blauw/paars zijn, anders zijn ze te zuur. Het duurt ongeveer 10 dagen voordat een net verkleurde bes lekker smaakt.

Net geplukte rijpe honingbessen

Net als de zon heeft de bodem ook een grote invloed op de smaak van de bessen. Zorg voor een organisch rijke bodem en geef genoeg water, zodat de planten genoeg voedingsstoffen kunnen opnemen. Leg na het planten wat compost op de aarde rondom de plant. Gebruik liever geen compost in het plantgat. Als je wel compost in het plantgat gebruikt, stimuleer je de plant niet om zijn wortels buiten het plantgat verder te ontwikkelen.

Hopelijk ben je net zo enthousiast als wij over deze prachtige struik, en plant je haar graag in je eetbare tuin. Weet dat ik je graag verder help mocht je er niet helemaal uitkomen. Stuur me dan zeker een berichtje. Ook als je graag een ontwerp wilt voor je tuin of balkon mag je altijd contact opnemen. Of neem een kijkje bij mijn DIY ontwerpen als je het liever zelf uitvogelt!

Dit delen:

Permacultuur

Permacultuur in het dagelijkse leven: oogsten uit de natuur

In een serie artikelen vertel ik je graag wat meer over hoe je permacultuur kunt gebruiken in het dagelijkse leven. Voor velen, met momenten ook nog voor ons, is permacultuur namelijk een abstract begrip. Hoeveel je er ook over leest, soms blijft het onduidelijk wat het nou precies allemaal inhoudt. Pas wanneer je het toepast in je eigen leven, krijg je meer inzicht in wat permacultuur eigenlijk allemaal omvat.

Zoals je in dit stuk kunt lezen, is permacultuur in eerste instantie een ontwerpmethode. Maar dat betekent niet dat permacultuur alleen voor mensen is met een tuin, of voor grote ontwerpprojecten. Permacultuur kan ook worden gebruikt in het dagelijkse leven. En er zijn zoveel manieren om dit te doen, om op een bewuste manier met de natuurlijke omgeving buiten je voordeur om te gaan. Zo kun je je eigen groenten telen, je verpakkingen minimaliseren of voornamelijk tweedehands spullen kopen, maar je kunt ook oogsten uit de natuur.

Oogsten uit de natuur

Een belangrijke hier in ons gezin is op zoek gaan naar eetbare planten in de omgeving. We oogsten dus bewust niet alleen uit onze tuin, maar ook uit de natuur. Zo bouwen we met onze omgeving een kostbare relatie op, leren we haar naar waarde te schatten, en proberen we haar zo goed mogelijk te verzorgen.

We weten dus waar hier de wilde appel- en pruimenbomen staan. En we weten wanneer we hazelnoten kunnen vinden, vlierbessen kunnen plukken en brandnetels kunnen oogsten.

Vlierbloesem

Een van de oogsten waar ik al weken naar uitkijk is vlierbloesem. Vorig weekend was het eindelijk tijd om ze te plukken en gingen mijn dochter en ik op stap. Elk jaar maken we van de bloemen een heerlijke siroop. Zelf hebben we nog geen vlier in onze tuin die kan bloeien, dus maken we altijd een tourtje rond het meer en langs de rivier. De omgeving is hier prachtig, een soort uitgestrekt voedselbos, waar in het voorjaar, de zomer en de herfst van alles eetbaars te vinden is.

Gelukkig kom je de vlier op heel veel plekken tegen. Het is een ontzettende sterke plant (eenmaal gevestigd) met prachtige kleine, witte, sterk geurende bloemetjes en stevige groene scheuten. Zou je haar tot de grond toe kortwieken, dan komt ze al snel twee keer zo sterk terug.

Onderweg leg ik mijn dochter van alles uit, en vraag haar de struiken aan te wijzen waarvan we kunnen plukken. Met haar eigen (botte) snoeischaar en roze zakje plukt ze de onderste bloemen van de struik. En natuurlijk ook de andere mooie bloemen die ze tegenkomt.

Als we thuis zijn doen we alle vlierbloesems (nadat alle beestjes de kans hebben gekregen een andere schuilplaats te vinden) in twee grote pannen, en leggen we ze 24 uur in het water. De volgende dag zeven we het vlierbloesemwater, koken het, voegen wat suiker en citroen of citroenmelisse toe, en doen het in gesteriliseerde flessen.

Geen (grote) tuin nodig

Je hebt dus geen (grote) tuin nodig om vlierbloesemsiroop te maken (en om permacultuur in je dagelijkse leven toe te passen). Zolang je maar zeker weet dat de struiken waarvan je plukt niet met gif zijn bespoten.

Een ander voordeel, alles wat je in de natuur vindt is gratis, door Moeder natuur gegeven. Geen geploeter met zware gieters of gedoe met zaden die niet willen kiemen. Laat alleen wel genoeg over voor de andere bewoners!

Kleine veranderingen

Omdat ik denk dat je met permacultuur een waardevol leven kunt creëren – dat jou, je gemeenschap en de rest van de wereld ten goede komt, raad ik je zeker aan het eens te proberen (of nog vaker te doen!).

Dit lukt niet in één dag. Maar met behulp van kleine stapjes, kleine veranderingen en kleine nieuwe gewoontes kun je permacultuur integreren in je dagelijkse leven en maak je van de wereld een betere plek.

Dit delen:

Marith Buijs - Sol Solide Permacultuur
Permacultuur

Waar alles groeit: Marith Buijs over eetbare tuinen en Sol Solide Permacultuur

Marith Buijs - Sol Solide Permacultuur

Dit artikel is geschreven door Bryant Abath van Support by Report
Lees het originele artikel hier

We hebben recht op gezond voedsel. Niet als luxe, maar als basisvoorwaarde voor een goed leven. Vanuit die overtuiging werkt Marith Buijs, oprichter van Sol Solide Permacultuur, elke dag aan eetbare landschappen: tuinen, balkons, voedselbossen en parken die mensen voeden en verbinden met de natuur. Ze is filosofe, moeder en ontwerper, iemand die haar liefde voor eetbare planten, de bodem en biodiversiteit tastbaar maakt voor anderen. “Laten we samen meer voedsel telen,” zegt ze zonder omwegen, “overal.”

Wortels in de teelt, vleugels in de wereld

Marith groeide op in een familie van tuinders en kwekers. “Mijn vader is kweker en mijn opa’s waren dat ook. Mijn opa’s hadden daarnaast ook een moestuin. Ik ben dus van jongs af aan opgegroeid met de wonderlijke wereld van groeiende planten.” Die vanzelfsprekende nabijheid van groei liet haar nooit meer los. 

“Nu woon ik in Frankrijk, vlak bij Dijon, maar ik ben geboren in Nederland, in Aalsmeer. Ik heb tot mijn 22e in Nederland gewoond, daarna zo’n acht jaar in Antwerpen. Wie haar nu bezoekt in het heuvelland bij Dijon, treft een landschap waarin overal voedsel groeit, en water nooit ver weg is. Het dorp waar ze woont ligt niet ver van een meer. Het land tussen het meer en het dorp ligt en in een overstromingsgebied; een plek waar overvloed en terughoudendheid elkaar afwisselen. Precies daar ontstond het besef dat een eetbaar ecosysteem niet alleen mooi is, maar ook veerkracht geeft. “Omdat dit land in een overstromingsgebied ligt, mogen hier geen huizen worden gebouwd. Tuinieren mag wel, daarom vind je hier vele soorten tuinen. Ook wij hebben hier onze permacultuurtuin.

Het tomatenplantje in de vensterbank

Het begon niet met een hectare land of een groot plan, maar met iets kleins en herkenbaars: een tomatenplantje. “Zelf kweek ik mijn eigen planten sinds een jaar of twaalf. Dat begon met een klein tomatenplantje in de vensterbank. Van daaruit groeide het uit tot een permacultuurtuin.”

Uit nieuwsgierigheid zocht ze online naar combinatieteelt: welke planten helpen elkaar, hoe bouw je natuurlijke weerstand op en hoe hoef ik geen mest en pesticiden te gebruiken? De logische volgende stap was permacultuur; eerst autodidactisch, later via een formele opleiding. “Tijdens het proces van groenten en fruit kweken ben ik gaan zoeken naar combinatieteelt. Daardoor kwam ik bij permacultuur terecht. Dat heb ik een tijd zelf gestudeerd en in 2021, net na de geboorte van mijn dochter, ben ik begonnen met een permacultuur ontwerp cursus (PDC). Bij Geoff Lawton, een Australische permacultuurontwerper. Bij hem heb ik mijn certificaat gehaald.”

Die periode viel samen met het vinden van een stuk land nabij Dijon. Theorie en praktijk kwamen perfect samen. “In dat jaar, toen ik mijn certificaat had gehaald, vonden we hier een stuk land. Toen kon ik alles wat ik had geleerd toepassen en ben ik ook begonnen met ontwerpen voor anderen.”

Eén van de handige kant-en-klare ontwerpen die Marith aanbiedt.

Groot denken, liefdevol uitvoeren

Wie “tuin” zegt, denkt al snel aan een rij tegels en een border. In Mariths Franse vallei heeft “tuin” een veel ruimere betekenis. Alle tuinen in het overstromingsgebied verschillen van grootte, van 100m2 tot vaak wel een paar duizend vierkante meter. In al die tuinen groeien groenten, fruit- en notenbomen. Van de bomen van de plaatselijke kwekerij, maar ook van de bomen langs de weg, kan iedereen plukken. Eigenlijk woon ik hier dus in een klein eetbaar paradijs.”

Die schaal leert iets belangrijks: een eetbaar landschap is niet alleen weggelegd voor het platteland. Het kan net zo goed in steden en dorpen. Daar ziet Marith kansen die iedereen meteen begrijpt.“Langs wegen zie je vaak lindebomen of kastanjebomen. Prachtige bomen, maar als je die (waar het kan) zou vervangen of aanvullen met fruitbomen, maak je al een groot verschil.”

En het blijft niet bij bomen. In permacultuur werken planten in lagen en gilden: bodembedekkers, kruiden, fruitstruiken en bomen versterken elkaar. Zo ontstaat gezondheid van onderop. “In permacultuur werken we met groepen planten die elkaar helpen. Rondom een fruitboom zet je bijvoorbeeld knoflook, rozemarijn, munt en andere kruiden, omdat ze elkaar ondersteunen en de gezondheid van de boom verbeteren. Als je rond alle bomen in de straat kruiden plant, maar ook fruitstruiken, zet je echt een stap vooruit naar overal eetbare planten. Je kunt dit ook toepassen in bossen en parken. Ik ben ervan overtuigd dat met een goed ontwerp veel parken zo een deel van de voedingsbehoefte in de buurt kunnen dragen.”

De signatuur van Sol Solide Permacultuur

Sol Solide Permacultuur ontwerpt eetbare tuinen en voedselbossen, geeft advies en begeleidt de uitvoering. Het werk varieert van stadstuinen en balkons tot grotere landschappen. Elk ontwerp is maatwerk: afgestemd op bodem, water, zon, wind, gebruik en de droom van de eigenaar. “Waar je ook woont,” benadrukt Marith, “ik help je graag om van je plek een gezonde, eetbare omgeving te maken.”

Projecten laten zien hoe dat eruitziet: weelderige moestuinen, eetbare achtertuinen, plekken die laten voelen wat er mogelijk is als je begint met een goed ontwerp en geduldige uitvoering. Naast ontwerp en begeleiding deelt ze haar kennis ook in praktische kant-en-klare ontwerpen: inclusief een uitgewerkt ontwerp voor een moestuinbed, handige plantencombinaties, een plantengids vol tips, een zaaikalender en een boodschappenlijstje. Handzaam voor wie vandaag wil beginnen en gaandeweg meer wil leren over permacultuur.

Wat Sol Solide Permacultuur zo bijzonder maakt? De combinatie van filosofische helderheid en tuindershanden. De vraag “hoe hoort een mens te leven?” krijgt bij Marith een heel tastbaar antwoord: door in relatie te staan met de plek waar je woont; de bodem te voeden, water vast te houden, schaduw en wind te lezen, en vervolgens mensen uit te nodigen om te oogsten. “Ik droom van een wereld waarin iedereen de mogelijkheid heeft om zijn eigen voedsel te telen. Voor zichzelf, voor z’n familie, voor elkaar. In tuinen, op balkons, in gemeenschappelijke parken en plantsoenen.”

Die droom klinkt idealistisch, maar haar aanpak is juist nuchter en doenbaar: beginnen met wat er ís, slimme gilden aanleggen, de seizoenen volgen, elk jaar bijsturen, en stap voor stap een plek scheppen die geeft.

Of je nu twee vierkante meter balkon hebt of duizend vierkante meter grond; een eetbare plek begint met één inzicht en één eerste aanplant. Marith begeleidt dat proces met aandacht, expertise en aanstekelijk enthousiasme. Ze ziet wat een plek kan worden en ontwerpt een route ernaartoe. “Ik ben altijd ontzettend benieuwd naar het verhaal van mijn klanten. Door te luisteren naar hun dromen, doelen en uitdagingen, maar ook door te luisteren naar het landschap en haar mogelijkheden, maak ik unieke ontwerpen die werken.”

Samen meer voedsel telen

Wat zou er gebeuren als we overal in het land, en ver daarbuiten, lanen met fruitbomen aanplanten, parken ontwerpen als eetbare bossen en balkons in kleine keukentuinen veranderen? Misschien precies wat Marith al voorleeft: gezonde, mooie plekken waar mensen elkaar vinden, waar kinderen leren proeven wat de seizoenen brengen, en waar biodiversiteit geen abstract begrip is maar geur, kleur en smaak. Wie mee wil doen, hoeft niet te wachten op een perfecte tuin of eindeloos vrije tijd. Begin met een plantje, stel je vragen, laat je begeleiden, en proef hoe snel een eetbaar paradijs dichterbij komt.

Permacultuur ontwerp van een eetbare achtertuin in Helmond, gemaakt door Sol Solide Permacultuur

Waar het toe geleid heeft? Naar zo’n prachtige eetbare achtertuin als deze!

Dit delen:

Kindje dat pruimen oogst
Permacultuur

Permacultuur: wat is dat eigenlijk?

Permacultuur is een breed en veelomvattend begrip dat gelukkig steeds populairder wordt. En dat is niet zonder reden. Permacultuur biedt ons namelijk een duurzame manier om ons leven te organiseren, van hoe we voedsel verbouwen tot hoe we wonen, en alles daartussenin. Op een manier die goed is voor de aarde en haar bewoners, en waarin we eerlijk delen wat we hebben.

Een inspirerende manier ook, waar steeds meer behoefte naar lijkt te zijn. Maar permacultuur is een breed en veelomvattend begrip dat niet altijd makkelijk is om te begrijpen. Ook omdat permacultuur toepasbaar is op vele verschillende manieren. Dus, wat is permacultuur nu eigenlijk?

Kindje dat pruimen oogst

Permanente landbouw

Permacultuur ontstond begin jaren ’70 en werd ontwikkeld door Bill Mollison en David Holmgren, aan de universiteit van Tasmanië, Australië. De term is een combinatie van de woorden ‘permanente landbouw’ en ‘permanente cultuur’. Permacultuur ontstond als antwoord op de vele problemen die monocultuur in de landbouw met zich meebrengt, zoals ziektes en het gebruik van fossiele brandstoffen. 

In eerste instantie is permacultuur een ontwerpmethode gericht op duurzame voedselproducerende systemen. Een systeem is duurzaam wanneer het meer energie opslaat dan het verbruikt. Het doel is om deze systemen te laten werken als natuurlijke, stabiele en veerkrachtige ecosystemen. Zo ontstaat er een harmonieuze samenwerking tussen mens en natuur, waarbij op een natuurvriendelijke manier wordt voorzien in voedsel, energie, onderdak en andere behoeften.
 

Vandaag is permacultuur naast een manier van duurzaam ontwerpen, ook een levensstijl en een wereldwijd netwerk

Hoe dat precies werkt?

Permacultuur is gebaseerd op drie ethische principes die de basis vormen voor elk ontwerp en elke toepassing.


De drie ethische principes van permacultuur

Permacultuur is gebaseerd op deze drie kernprincipes:

  1. Zorg voor de aarde: Draag zorg voor alles wat leeft en leven mogelijk maakt: bodem, water, lucht, planten en dieren.

    Bescherm en herstel natuurlijke systemen, zodat de aarde gezond blijft en toekomstige generaties ervan kunnen profiteren.

  2. Zorg voor de mens: Voorzie in de basisbehoeften, zoals voedsel, onderdak, welzijn en gemeenschap, op een duurzame en rechtvaardige manier.

    Zorg voor de mens begint met de zorg voor onszelf. Pas als we goed voor onszelf zorgen, kunnen we goed voor anderen zorgen.

     
  3. Eerlijk delen:

    Verdeel de overvloed, ga verantwoordelijk om met hulpbronnen en beperk consumptie, zodat er genoeg is voor iedereen en verspilling wordt geminimaliseerd.

    Conclusie

    Met behulp van haar drie ethische principes helpt permacultuur ons om samen te werken met de natuur in plaats van ertegen, met als doel een gezonde, veerkrachtige en duurzame leefomgeving te creëren. Je kunt deze principes op vele manieren toepassen.


    Als gecertificeerd permacultuurontwerper kan ik je daarbij helpen. Met Sol Solide Permacultuur ontwerp ik eetbare tuinen en geef ik advies. Of je nu van een ecologische moestuin droomt, je leven anders wilt inrichten, of een andere baan zoekt. Elke stap draagt bij aan een duurzamere wereld.

Dit delen:

fout: Content is protected !!
Scroll naar boven